Dün hayatım değişti. Bir kırılma noktası, almayı becerebilirsem bir sürü ders.... Her şey bittiğinde çok şey öğrenmiş olacağım ve karakterim de dönüşüm yaşayacak eğer öğrenebilirsem.
Doktor, kısık ve zor duyduğum sesiyle ve akıcı konuşmasıyla öyle şeyler söyledi ki, her cümlesi bir öncekinden daha kötü. Ses kaydı almamış olsaydım birine kanıtlayamazdım.
Sağ böbreğimde bir tümör varmış. Ameliyatla alınması gereken. Ancak ameliyatla böbreğimin bir kısmını da alacaklar. Eğer işler yolunda gitmezse tüm böbreğim alınabilirmiş. Bu %5 bir ihtimal. Tümör şu anda bir kanser mi henüz bilmiyoruz. Yüksek şüphe var ama. Kanser mi değil mi anlamak için patoloji beklenecek. 2 doktor 1 chatcpt aynı şeyleri söyledi. Bir de tıp fakültesinde profesörle görüşeceğim.
Hiçbirine hazırlıklı değildim. Nasıl olabilirdim? Tek hazırlık canım abimin yaptırdığı özel sağlık sigortası oldu. Aksine çok chill bir modda akıp gidiyordum. Wellbutrin efektli görece keyifli günlerdi. Bugünden daha keyifli olduğu kesin.
Sabah uyanınca ağlamaya başladım. Bir insan uyanınca ağlamamalı bence. Üstüne üstlük bu kadar rahatsız edici rüyalar görmüşken. Dün çok güzeldi. Öğleden önce tümörümle tanıştım; öğleden sonra Gürkan, akşam da Rabia yanımdaydı. Bir tümörle ve böbrekle ilgili ne kadar şaka varsa yapıp güldük. O ana kadar ameliyatsız çözülebilir olduğuna inanıyordum. Sanki birisi "Kalsın orada bişi olmaz yaa" diyecekti de o orada öyle kalacaktı. Ama bugün öğleden sonra diğer ihtimalle yüzleştim. Gittiğim ikinci doktor, ilk doktorun aksine daha olumlu daha tatlı tatlı anlattı konuyu ama sonuç olarak aynı şeyleri söyledi. Ve ben şimdiden çok şey öğrendim.
Akşamüzeri. Ev. Gece ve ben sadece. Kafamı yazarak toplamaya çalışıyorum. Olay örgüsü azıcık sancılı. Sonraki adımı attım ve bir sonraki adımı da biliyorum. Sadece daha başından yoruldum.